"Wat liever zijn voor elkaar kost niets"

Een woonomgeving waar ouderen langer zelfstandig kunnen wonen, omdat de bewoners elkaar een handje helpen. Dat is het doel van pilot Samen Thuis in woongebouw Heksenwiel. Dankzij een goede mix van ouderen en actieve 55-plussers, ontstaat hier meer medemenselijkheid én gezelligheid. Bewoner Diana Meijer vertelt waarom zij hier zo graag woont en wat zij en haar medebewoners voor elkaar betekenen.

Naar elkaar omkijken
“Op de vrijwilligerspost in de Haagse Beemden sprak ik iemand van Alwel. Die vertelde over een woonproject waarvoor ze actieve 55-plussers zochten die wat meer naar elkaar en de oudere bewoners omkijken.” Diana nam de folder van Alwel over Samen Thuis, in Heksenwiel mee naar huis. Het project en de locatie spraken haar aan. Ze meldde zich aan en ging in december 2024 op gesprek. Diana: “Alwel, Stichting WIJ en Surplus selecteren op mensen die goed bij het project passen.” Ze vertelde tijdens het gesprek over de connectie die ze voelt met oudere mensen: “Ik geef om ouderen en trek het me aan dat ze vaak eenzaam zijn. Dat ze hun leven lang hard hebben gewerkt en nu de dupe zijn van personeelstekorten in de zorg. Het geeft me voldoening om anderen te helpen.” Al snel kreeg Diana te horen dat ze welkom was en in maart betrok ze haar appartement.

Vlinder als ijsbreker
Diana biedt haar hulp aan wanneer het voor haar goed uitkomt. “De ene keer help ik iemand met een boodschap, de andere keer lak ik iemands nagels of ik ga mee naar een ziekenhuisafspraak. Ik help de vrijwilligers in het restaurant als er eens een feestje is. En ik maak regelmatig praatjes met de bewoners. Ik zit niet vast aan bepaalde dagen en zeg ook nee als ik iets niet wil doen.” In het begin stak Diana wat extra aandacht in het leggen van contacten. “Toen de mensen me nog niet kenden, ging ik elke dag naar het koffieuurtje met mijn hondje Vlinder.” Diana’s hondje Vlinder bleek een goede ijsbreker. “Ze vinden haar gezellig en dan raak je makkelijk aan de praat.”

Een taartje voor Frans
Een bijzondere band ontstond er tussen Diane en haar buurman Frans. “Hij vertelde me over zijn evenwichtsproblemen. Toen de lift het een keer niet deed, zag ik hoe lastig hij het vond om met zijn boodschappen de trap op te lopen.” Diane bedacht dat ze eens voor hem kon koken. “Daar was hij zo blij mee! Nu doe ik dat regelmatig. De ene keer maak ik een ovenschotel, de andere keer iets Indonesisch of een lekker soepje. Vandaag is het zijn verjaardag en heb ik een taartje voor hem gekocht. Het klikt goed tussen ons.” Hoewel het voor Diana nu vanzelfsprekend is dat er bij Heksenwiel naar elkaar omgekeken wordt, merkt Frans een duidelijk verschil. “Hij vertelde me dat de sfeer enorm is verbeterd en mensen nu meer contact met elkaar maken.”

Veel lol met elkaar
Diana heeft niet alleen oog voor haar medebewoners. Ze hebben ook oog voor haar. “Toen ik laatst een paar dagen weg was geweest, kwamen er bij thuiskomst mensen naar me toe om te informeren of het wel goed ging. Ik kreeg een kaartje in de bus toen een vriend van me was overleden. En als ik eens niet lekker ben, dan zijn er genoeg mensen die mijn hondje willen uitlaten.” Vrienden van Diana vragen haar weleens of ze het als een van de jongste bewoners niet saai vindt tussen de ouderen. “Maar ik heb niet het gevoel dat ik tussen de oude mensen woon. We hebben veel gezelligheid en lol met elkaar. Ik zorg graag voor wat luchtigheid. Soms begin ik te zingen en doet iedereen mee.” Diana raadt het iedereen aan om wat aandacht aan de mensen in je buurt te geven. “Zijn de gordijnen eens wat langer dicht? Bel dan eens aan. Maak een praatje, ben wat liever voor elkaar. Dat kost niets.”

Tekst en fotografie: Renee ter Berg